Situatieschets Mitchel
Het is weer spreekbeurtentijd. Ik maak met elk kind een afspraak voor het houden van de spreekbeurt. Nadat ik alle kinderen heb gehad, komt Mitchel naar me toe. Hij houdt niet van spreekbeurten, weet ik uit ervaring. Hij vertelt me dat hij denkt dat het hem niet lukt om voor de klas te praten. Hij vindt het vreselijk als alle aandacht op hem gericht is. Het verrast me niet. Van de juf uit groep 7 weet ik dat Mitchel vorig jaar zijn spreekbeurt heel goed had voorbereid, maar op het moment zelf, kon hij niet of nauwelijks uit zijn woorden komen.
Ik neem Mitchel even apart. Ik vraag hem waarom hij denkt dat het niet zal lukken. Hij vertelt dat het vorig jaar ook niet gelukt is en dat iedereen toen moest lachen omdat hij niet uit zijn woorden kon komen. Ik vraag aan Mitchel wie iedereen was. 'Nou ja, Thomas, Maartje en Coco.' 'Dat is dus niet de hele klas' zeg ik. 'Wat deed de rest van de klas?' Mitchel kijkt me aan. 'Die lachten niet.' Het blijft even stil. 'Het leek eerder alsof ze het niet leuk voor me vonden. Bart en Jorg zeiden later nog dat ze een spreekbeurt doen ook zo moeilijk vinden' zegt Mitchel.
'Vind je nu nog steeds dat de hele klas je uitlacht, omdat jij niet uit je woorden kunt komen?' vraag ik. Mitchel kijkt me aan. 'Nee' zegt hij.